Wees een schepsel, word een schepper

Misschien vind je dit een vage titel...ik had ook niet direct door waar het over ging. Als je er niet echt in verdiept, blijven de woorden ook best ver van je af staan. Maar ik ga het steeds meer begrijpen, omdat ik het steeds meer doe.

Voordat je dingen kunt bedenken, maken en neerzetten (het scheppen), zijn momenten van innerlijke rust nodig. Zodat je tot jezelf komt, bij je (echte) zelf te rade kunt gaan, waarover het echt moet gaan. Ook goed in je vel zitten, jezelf fit voelen. De tijd dat je jezelf echt een schepsel voelt. En dan komt de energie en motivatie er automatisch later bij.
En het voelt paradoxaal...als je het druk hebt, of iets spannend vind niet direct in de actie te schieten.

In het kader van mijn opleiding ben ik met een project bezig en daarbij volg ik 'het octaaf'. Het voert te ver om het in detail uit te leggen, maar hierbij een link naar voor wie meer wil weten: http://www.bartvandermeij.nl/blog/de-wet-van-het-octaaf/
Het komt erop neer dat je de eerste helft nog niets doet. Bezint voor gij begint dus eigenlijk.
Daarnaast voel ik de behoefte steeds meer om mezelf af te sluiten van de snelle wereld van Blackberry's, collega's, afspraken en ga zo maar door. Zodat ik vanuit 'mijn eigen midden', vanuit alle rust, ideeen krijg en besluiten neem. En deze besluiten passen beter dan besluiten die ik neem, omdat de waan van de dag het overneemt, of omdat ik me onterecht aanpas aan anderen.

Die twee ingredienten samen, leiden ertoe dat ik in deze 'doe' fase hele goede ideeen heb, die me tijd besparen, die effect èn impact hebben. Het is moeilijker en ook verbluffender dan ik dacht!

En dan deze passende quote:
Het werkelijke doen,
komt uit het niet-doen voort.
- Marcel Derkse - Uit: Zo vrij als een vlinder

Je eigen impact niet durven zien

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zouden zijn.
Onze diepste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen.
We vragen onszelf af "wie ben ik wel dat ik briljant,
schitterend, begaafd of geweldig zou zijn?"
(Fragment uit een gedicht uit ‘A Return to Love’ van Marianne Williamson)

Dit Pulsar-Academie weekend heb ik de waarheid uit dit gedicht weer recht in mijn gezicht gekregen. Waarom vindt een mens het zo moeilijk om zijn eigen impact te zien en er in te geloven? Waarom vind ik het zo moeilijk en maak ik mezelf makkelijker kleiner?

Ik mocht zaterdag een programma geven aan mijn collega-studenten. En oh...wat vond ik het bijzonder. Heerlijk om te doen! Mijn intentie werkelijkheid zien worden. Echt eigenaar zijn en dus verantwoordelijkheid nemen en dragen. Een geinspireerd team inspireren. Energie zien en opbouwen. Vanuit stilte ontstonden er waarlijke originele ingevingen. En van daaruit ingevingen hoe een avond voor Pulsar I studenten te organiseren. En een 'Feest der Geneugten' in 2,5 uur in elkaar draaien. Voor de buitenstaander termen die misschien niet te vatten zijn, maar er was enorm veel energie opgebouwd in ieder geval. Veel inzichten.

Alleen...ik heb de impact ervan niet goed ingeschat. Ik had hem in ieder geval kleiner gemaakt dan hij was. Ik heb daarom de energie niet goed afgebouwd. Mede omdat ik niet had durven dromen dat er zoveel energie was opgebouwd door mijn medestudenten in de avond. Iedereen zinderde nog na en het was zoveel mooier geweest om deze te vangen in een inzicht en hierover bewustzijn te creeren. Het oogsten...
En laat dit direct over mijn eigen leervraag van dit jaar gaan. Dit is niet zomaar leren uit een boekje, maar leren door te ervaren, dat is goud waard.

En dan nog een paar mooie zinnen uit het gedicht:

En als wij ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen.
Als wij van onze angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.

Dat belooft wat ;-)

Werken, leven EN leren

Vind je het interessant om meer te leren over leren? Waar het leren in de toekomst naar toe gaat? Hoe de nieuwe generatie wil leven, werken en leren?
Geloof je het niet als een groep studenten zelf gaat regelen dat het vak langer mag duren?

Bekijk dan:
The learning Lab, the movie
http://www.thieubesselink.com (het kleine filmpje links op de website)


Ik put er moed uit. Ik word er blij van. Ik sta te trappelen om trainingen/leerprocessen op deze manier vorm te geven.

Waar is het nu tijd voor?

Ik keek net op mijn blackberry naar de datum: 31 januari. Alweer een hele maand voorbij van het 'nieuwe' jaar 2011. Oeps, had ik goede voornemens? Nog maar 11/12e van het jaar te gaan. Voor je het weet is het al weer zomervakantie.

Of leef ik dan teveel volgens de tijd die de klok en de kalender aangeeft?

Ik ben 'Stil de tijd' van Joke Hermsen aan het lezen. Zij (en met haar vele andere filosofen) maakt onderscheid tussen de kloktijd en de innerlijke tijd. Ik ken het ook...een leven naar de klok, zeker in een leven met 2 kleine kinderen en werk. Je rent van de ene activiteit in de andere. En het verlangen om meer naar mijn innerlijke klok te luisteren ken ik ook. Waar is het nu tijd voor? Even niets?
Dat kan bijna niet meer. Onze economische drive jaagt ons op. Terwijl creativiteit en ondernemerschap juist gediend zijn bij goed aanvoelen waar het tijd voor is. Hersenen moeten eerst ont-focussen om creatief te zijn, blijkt uit onderzoek. En door multitasken (blackberry, boodschappen, voorbereiden voor de dag voor morgen etc) gaat je IQ 10 punten omlaag. Ook dat nog.

Even niets doen dus. En je merkt direct dat we dat bijna niet meer kunnen. Vervelen is nu voor loosers, terwijl het vroeger juist erg chique was. School stamt af van het woord 'scholè' en dat betekent rust en vrije tijd. Rust en nietsdoen betekenden in de klassieke en filosofische gedachte de grondslagen van een beschaving. De tiran die zijn macht wilde vergroten, hield het volk continu bezig, om het rusteloos en onnadenkend te houden. In de huidige westerse beschaving is hard werken zaligmakend en is synoniem aan een succesvol bestaan. Aan welke tiran zijn wij nu onderhevig?
Quote uit het boek van Hermsen: 'pas als we niets doen, opent zich de ruimte van het denken en van de creativiteit, verschijnselen die zich door geen vooropgesteld doel of economisch nut laten sturen of opjagen'.

Mijn ego-stuk wil het druk hebben, sociaal geaccepteerde successen behalen, gezien worden. Mijn ego kan goed klok kijken.
Mijn andere deel (je zou kunnen zeggen, mijn ziel, essentie of whatever) kent de innerlijke tijd. Is gebaat bij rust, stilte en reflectie.
Mooie combi, al mag de balans dit jaar wel iets meer naar de innerlijke tijd. Nog 11 maanden te gaan. Daar gaan we weer ;-)!

Waarom toon jij je kwetsbaarheid?

Ik krijg veel vragen van trainingsdeelnemers, als: 'Waarom zou je je kwetsbaarheid tonen?' Ja, waarom eigenlijk?

Als je alleen al naar het woord kijkt, dan wil je ervan af: 'Je kwetsuren baren'.
Baren, dat doet pijn.

En baren levert ook iets heel moois op:
Tijdens een training is het vaak wel eenvoudig te laten zien. Er is altijd wel een deelnemer (vaak een vrouw), die 'zich kwetsbaar opstelt', en ongelofelijk veel indruk maakt. Je luistert als vanzelf naar zo iemand.
Je zou kunnen zeggen dat er de echte kwetsbaarheid is en de emotie, die er soms uit ziet als kwetsbaarheid. In de 'nep'kwetsbaarheid schuilt nog schuld naar iemand anders, of boosheid op iemand anders. Je geeft de ander de schuld van de pijn.
Echt kwetsbaarheid is niet schuldgevend, dat is met open armen 'je zelf kwetsbaar opstellen'. Heel open, uitnodigend, moedig, want er is weldegelijk (kans op) pijn. Uit echte kwetsbaarheid, straalt kracht. Zo iemand durft zichzelf te laten zien. Opent daarmee zichzelf en daarmee vaak ook iets in de ander.
Kwetsbaarheid levert soms tranen. En tranen zijn toch niet leuk? Tenminste dat leren we al vanaf jongs af aan. Als het echte kwetsbaarheid is, vind ik tranen altijd mooi.
Het is alsof de ziel dan spreekt: 'Ik wil er uit, ik wil er zijn'.

Als je echt contact wilt maken met de ander, is het prettig als er kwetsbaarheid mag zijn. Alsof je elkaars ziel uitnodigt er te mogen zijn.

Prikken met open hart

Ik heb het even overal mee gehad. Ik erger me aan reclames, niet-nadenkende mensen op straat, TV, sommige werk-issues. Bijna alsof ik zin heb om overal tegenaan te schoppen. Even niet meer 'comme il faut' te zijn, iets dat ik normaliter toch wel geneigd ben te zijn.

Ik heb dit heel af en toe en meestal heb ik dan de neiging om me aan mijn eigen houding te ergeren. Om het zo snel mogelijk weg te stoppen en weer 'vrolijk' door te gaan. Maar ik heb nu ook het idee dat het nog wel even mag blijven. Er mezelf helemaal in te wentelen.

Mag dat? Wat heb ik er aan? Moet ik er uberhaupt iets aan hebben? Is het wel professioneel? Is het eigenlijk wel interessant voor een blog? (komt direct een stemmetje in mijn hoofd: 'lekker boeien of het interessant is voor anderen'...dat is dus precies wat ik bedoel).

Ik heb er wel iets aan.
Het maakt dat ik reserves verlies, gewoon sneller zeg wat ik bedoel. Vandaag merkte ik het in een tweetal coachingsgesprekken. Ik ergerde me aan de afweer van beide personen... en maar rondjes draaien. Ik bracht het sneller dan normaal ter sprake, dat ik boosheid voelde. Niet leuk voor de ander. Wel effectief.

Wat er op dit moment gebeurt is echt grappig, want nu ik dit schrijf, vraagt mijn man een aantal dingen over de voorbereiding van een spannend gesprek morgen. Een live moment dus: mijn irritatie wordt direct ingezet, haha. Ik erger me eraan dat hij aan zichzelf twijfelt en dat geef ik direct terug met stevige woorden. Hij is een tijdje stil. Ik ben benieuwd wat hij nu denkt, maar zeg niets. Hij zegt nu: 'Maar praat even door met mij...' Zijn interesse is gewekt! Na het gesprek verder te vervolgen zeg ik: misschien heb je nu niets aan mij, want ik ben toch op de irritatie-tour. En dat wijst hij zelfs niet af.
.....(nu ben ik heftig in gesprek)..... en dan zijn we klaar en verder.

Het is prikken met open hart wat ik doe!

Het is prikken vanuit een oprechte emotie bij mezelf. Maar ik vind het prettig om te merken dat mijn hart open daarbij 'open' blijft.

Conclusie: Voordat er iets verandert, moet je boosheid voelen. Irritatie. Dan is er pas urgentie om iets te veranderen. Ontstaat er energie om een keuze te maken. Natuurlijk moet de persoon dat eerst zelf inzien, maar goed...nu was ik vandaag de trigger misschien. Met open hart. Dat is wel belangrijk.

Bedankt 'mijn bui'
Bedankt 'mijn man'!

In de ochtend...

The Best Part of the Day by David White

I don't think some realize
Of what they're missing out,
What us, early-morn risers
Know without a doubt.

By sleeping in 'til noon time
"We've got it made," some say,
But don't know they're robbing themselves
Of the Best part of the Day!

In the early morning hours
Everything is so fresh and new,
There is a Blessed Quietness--
A time to focus and renew.

This day 'fore the world gets crazy
And the pressures build up by the hour,
There's no better time to study the Word--
And ascend to prayer's precious tower.

For guidance and strength that is needed
For the perilous Journey ahead,
How much better to arm ourselves
And from the day's start, to be led.

I'm glad I've discovered this Blessing
'Tis the best part--what can I say?
In quiet serene--You speak to me
And Inspired, We start off my day!

God Bless Early Morning Risers
Who arise, time to spend with You,
May the Sense of thine Abiding Presence
Guide and Bless us the whole day through.

--------------
Mooi...Alles nog leeg, een hele nieuwe dag voor je, waarin de mogelijkheid bestaat lles op nieuw te starten.